هر آنچه درباره ی سفر به شهر های هند باید بدانید

راهنمای سفر - در دهلی - ۲ دی ۱۳۹۵

دهلی نو (New Delhi)

دهلی نو با 14850 کیلومتر مربع مساحت در شمال هند و در ساحل غربی رودخانه ی یامونا در جنوب دهلی قرار گرفته است. این شهر پایتخت هند، مرکز سیاسی و مرکز شبکه حمل و نقل ان است. در این شهر حداقل دما در ماه ژانویه (دی ماه)، به 3/7 درجه ی سانتیگراد و حداکثر دما در ماه می (خرداد)، به 6/39 درجه ی سانتگیراد می رسد.

این شهر که به خاطر باغ ها و بناهای تاریخی اش معروف است، در سال 1931 به عنوان پایتخت هند انتخاب شد. سپس به عنوان دومین کلان شهر هند با چالش های زیادی رو به رو شد ـ که یکی از آنها جمعیت زیاد است. دهلی با 000/048/15 نفر جمعیت (2005)، پس از بمبئی، دومین شهر پرجمعیت هند و هشتمین شهر پرجمعیت جهان است. شهر دهلی به خاطر بازارهای رنگارنگ، باغ های باشکوه و بناهای تاریخی زیبایش بی نظر است. ساختمان پارلمان، کاخ مسکونی رئیس جمهور و ساختمان مسجد جامان از نقاط دیندی این شهر هستند. در این شهر می توان از بهترین موزه ها، گالری های هنری و مراکز فرهنگی بازدید کرد. همچنین دهلی برای دیدار مکان های تاریخی و فرهنگی اطرافش شهر ایده آلیست و دلیلش هم وجود جاده ها و مسیرهای هوایی خوب برای رفتن به این مکان ها است.

نام فرودگاه بین المللی دهلی، Internatioanl Airport Indira Gandhi است که در سال 2005، 2/10 میلیون نفر را جابجا کرده است. دومین فرودگاه پرتدد هند، پس از بمبمئی است.

بمبئی (Mumbai – Bombay)

بمبئی که آن را دروازده هند نیز می نامند، کلمه ای است  پرتقالی و معنی آن ساحل زیبا است. نام دیگر آن، آساموم بی است. این شهر، سابقا دهکده ی کوچکی به نام هپتانسیا یعنی هفت جزیره بود و بعد از آنکه پرتقالی ها آن را اشغال کردند، بامبای نام گرفت. اکنون بمبئی با جمعیت 000/196/18 نفر در سال 2005، پرجمعیت ترین شهر هند، ششمین شهر پرجمعیت جهان و یکی از بزرگترین بنادر دنیاست. این شهر در جزیره ی سالست قرار دارد که تقریبا به بخش اصلی متصل است. ببمئی در غرب هدن و در سواحل دریای عرب واقع شده است. میزان بارندگی سالانه ی آن، حدود 170/2 میلی متر است و 95 درصد این بارندگی ها که از بادهای جنوب غربی مانسون منشا می گیرد، طی چهار ماه ژوئن (تیر) تا سپتامبر (مهر) می بارد. حداقل دما در ژانویه (دی) به 7 درجه ی سانتگیراد و حداکثر دما در می (خرداد) به 42 درجه ی سانتگیراد می رسد. پرتقالی ها این شهر را در هنگام ازدواج شاهزاده کاترین برگانزا با شارل دوم انگلیس، باری جهیزینه به پادشاه انگلیس بخشیدند.

بمبئی شهری نسبتاً بزرگ و زیبا است، در کناره ی ساحل غربی قرار گرفته و یکی از بزرگترین بندرگاه های طبیعی جهان بشمار می آید. این بندر، محل دریافت بسیاری از واردات هند است. همچنین اغلب کالاهایی که در هند شرقی ساخته می شود، از این بندر حمل و نقل می شود و به همین دلیل به پایتخت تجاری کشور هند نیز شهرت یافته است.

شهر بمبمئی یکی از مراکز تولید پارچه ی کتانی و نساجی هند است. صنایع عمده ی این شهر، چاپ و انتشار، ساخت و تعمیر کشتی، کارخانه های جواهر آلات، چرم، دارو، شیمیایی، ماشین آلات و تولیدات سرامیک است.

بمبئی همچنین بزرگترین شر تولید کننده ی فیمل سینمایی در سراسر جهان نیز به حساب می آید. دیدنی های بمبمئی عبارتند از: ساحل چوپاتی، ساحل جوهو، پارک ملی سانجی گانودحی، پارک وحش بویوالیف موزه پرنس اوف ولزف موزه آلبرت ویکتوریا، گالری هنر جهانگیرف تئاتر پریتهوی، پارک کمالانهرو، باغ ویکتوریا، هاجیلای پارک و قلعه ی فراموشی.

از موسسات مهما ین شهر می توان به دانشگاه بمبئی و موسسه ی تکنولوژی اشاره کرد.

شهر آتشکد ه های متعددی دارد، زیرا محل اصلی سکونت زرتشتیان هند است. قلعه ی فراموشی که روی تپه های مالابار قرار دارد، محلیا ستک ه زرتشتیان، اجساد مردگان را به خورد لاشخورها می دهند. در وسطا ین بنای گرد، گودالیا ست که پس از آنکه لاشخورها کار اجساد را تمام کردند، استخوان های مردگان را در گودال مزبور می ریزند. مرکز تئاتر پریتهوی به اجرای تئاترهای معروف شهرت فراوانی دارد و انواع برنامه های هنری و فرهنگی دیگر مانند رقص ها و موسیقی های سنتی سراسر ایالت های کشور در آن اجرا می شود.

در نزدیکی بمبئی، یک جزیره ی صخره ای به نام غاراپوری وجود دارد که بیشتر به نام پرتقالی الفانتا شهرت دارد. در این جزیره غار بزرگی است که یک معبد هزار ساله ی بسیار تماشایی در آن قرار دارد. از حجاری های دیدنی این عبد، بتی است که سه صورت دارد و در واقع، چهره ی خدای هندوها را در نقش برهما، ویشنو و شیوا مجسم می کند.

معبد چرخدار خدای خورشید از دیگر دیدنی های شهر بمبئی است. حجاری های برجسته ی قسمت خارجی این معبد به شکل دوازده جفت چرخ، تراشیده شده و به گونه ای طراحی شده است که انگار معبد به این عظمت بر روی دروازه چرخ قرار دارد، ارتفاع برج اصلی این معبد، 120 متر است.

مراکز خرید بمبئی جدیدترین مدل های لباس و محوصلات خارجی را دارند. در این مراکز، مجموعه ی بسیار منتنوعی از آثار صنایع دستی قدیمی و جدید نیز موجود است. از بین مراکز خرید فراوان بمبمئی می توان از کولاکاوزومی و چوربازار نام برد.

برای خرید جواهرات، طلا و الماس نیز می توان به مراکز خرید جهاوری بازار، کمپس کورنر، خیابان جهولاجهای دسای و نیز مرکز خرید ابوروی تاورز اشاره کرد. فرودگاه بین المللی به نام (Chhatra Patishivaji International Airport) بمبئی، که در سال 2006 حدود 20 میلیون مسافر را جابه جا کرده است، بزرگترین فرودگاه هند است.

کلکته (Kolkata – Calcutta)

کلکته که از نام (Kalighat) یا سرزمین کالی مشتق شده ، از جوان ترین شهرهای هند است. نام دیگر آن سل دا (Sealdah) است. این شهر در سال 1690، به وجود آمد و در آغاز، سه دهکده ی کوچک بود و تجار آن بیشتر ایرانی و ارمنی بودند. سراناجم، انگلیسی ها در سال 1773، از طریق کمپانی هند شرقی در آن راه یافتند و چون کلکته می توانست مکانی دفاعی باشد و امکان دسترسی خلیج بنگال را فراهم کی رد.

انگلیسی ها این شهر را مرکز تجاری خود در ساحل باتلاقی غربی رودخانه ی هوگلی کردند و از آنجا بر تمام هند مسلط شدند.

استعمارگران انگلیسی، برج ها و عمارت های بزرگی را در این شهر ساخت. در سال 1912 کلکلته موقعیت خود را از دست داد. علت آن، تغییر مکان پایتخت به دهلی نو بود. جنگ بنگلادش در سال 1971، باعث هجوم پناهندگان زیادی به این شهر شد. کلکته عمدتا به دلیل جمعیت زیادش مشهور است. این شهر نقش مهمی در اقتصاد هند ایفا می کند. شهر بندری کلکلته حافظ فرهنگ و هویت هندی ها است. از دیدنی های کلکلتهف موزه ی هند، خانه ی رابیندانات تاگور، آکادمی هنرهای زیبا، کاخ مرمر، معبد کالی ، معبد جین، باغ وحش، پل هوگلی، پارک علی پور، پارک ملی گالیانی، دریاچه های دهاکوریا، میدان دالهوزی، چورنگی و باغ های عدن است.

در 164 کیلومتری کلکته، آموزشگاه معروف تاگور یعنی شانتی نی کنیان قرار دارد. در این آموزشگاه، اهمیت زیادی به هنرهای زیبا ـ مخصوصا موسیقی، رقص و نقاشی ـ می دهند. از این شهر، نویسندگان زیادی برخاسته اند که می توان به رابیندات تاگور (1941 – 1861) اشاره کرد که به خاطر مقالاتش برنده ی جایزه ی نوبل ادبیات در سال 1931 شد. شهر کلکلته در شرق هند قرار دار دو با 000/277/14 نفر جمعیت (2005) سومین شهر پرجمعیت هند و دهمین شهر پر جمعیت جهان است.

فرودگاه بین المللی Netaji Subhash Chandra Bose International Airport کلکته در سال 2002 حدود 3 میلیون مسافر را جابجا کرده است و از فردگاه های مهم کشور هند است بندرگاه کلکته نیز اهمیتی خاص برای واردات و صادرات کالا دارد.

مدرس (Madras) یا چنایی (Chennai)

شهر بندی مدرس یا چنایی در جنوب شرقی هند و در استان تامیل نادو قرار گرفته و طبق آمار سال 2005 جمعیت آن 000/916/6 نفر است. این شهر را دروازه ی جنوبی هند می نامند و چهارمین شهر پرجمعیت هند است.

مدرس، سابقا دهکده کوچکی بود و نامی دیگر داشت. زمانی که پرتقالی ها در هند نفوذ کردند، این شهر به وجود آمد و در آغاز به نام مدارس پتنام خوانده می شد. هوای مدرس، غالبا گرم است و به همین جهت، مردم آن اغلب نیمه عریان هستند. مدرن معابد زیاد و رقص و موسیقی و ادبیات مخصوص به خود دارد. این شهر، باغ وحش و یک موزه ی هنری هم دارد. در نزدیکی شهر، معابدی مثل: کانچی پورام، مهابابی پورام، میناکسی (الهه ای با چشمانی همچون ماهی) و شیوا سنندارسوارا وجود دارد که از نظر تاریخی دارای اهمیت بسیار است. ساحل مارینا ـ که به اعتقاد هندی ها طویل ترین ساحل شنی جهان است ـ در این شهر بندری قرار دارد و جهانگردان بسیاری را به این شهر می کشاند.

نام فرودگاه بین المللی شهر مدرس، (Chennai International Airport) است که در سال 2005 حدود 10 میلیون نفر مسافر را جابجا کرده و سومین فرودگاه پرتدد هند است. بندر چنایی از بنادر مهم و فعال هند است.

بنارس (Benares) یا وارانسی (Varansi)

بنارس که به ندی، وراناسی و کاشی هم خوانده می شود، در شمال هند و در ایالت اوتارپرادش واقع شده است. جمعیت این شهر در سال 2001 حدود 927/147/3 نفر گزارش شده است. بنارس در حقیقت، پایتخت مذهبی هند است و شهر مقدس هندوها به شمار می رود. بنارس در کنار رد مقدس گنگا (گنگ) قرار گرفته و یکی از قدیمی ترین شهرهای دنیاست. این شهر علاوه بر صدها معبد، دانشگاه مهمی دارد که در آن زبان و ادبیات سانسکریت تدریس می شود. از مکان های دیدنی بنارس، معبد ویشنوانات است که در قرن هیجدهم ساخته شده و دیگریف مسجدی است که در پشت این معبد قرار دارد و از یادگارهای اورنگ زیب است. بنارس، موزه ای هم دارد که بسیار دیدنی است. از شایای جالب این موزه، ستون شیر متعلق به آشوکا و مجسمه بوداست.

دیدنی های دیگر بنارس، معبد بهارات ماتا و معبد دورگا و کارخ رامانگر و پله های سنگی کنار ساحل رود گنگ است که زوار خود را روی آن می شویند و بر آن عبادت می کنند و یا مرده های خود را می سوزانند. به نظر هندوها رود گنگ همه چیز را پاک و مقدس می کند. از معباد بسیار جالب توجه بنارس، معبد میمون است که بیش از 5 هزار میمون دارد. این میمون ها به ساکنین شهر آزار زیادی می رسانند و گاهی به غارتگری های وحشیانه می پردازند. لازم به ذکر است که در مذهب هندو کشتن میمون، برابر با کشتن انسان است.

از مغازه های جالب توجه بنارس، مغازه ی فروش ساری (لباس متداول خانم های هندی) است. نفیس ترین ساری های هند در این شهر دوخته می شود و دیگر موزه های شیرینی فروشی است. در آنها شیرینی های خوشمزه به رنگ سفید و زرد فروخته می شود که باب دندان شرقی ها و غربی ها است.

با آنکه آب تصفیه شده در بنارس وجود دارد، هندوها ترجیح می دهند آب تصفیه نشده رودخانه ی گنگ را بنوشند. علت این کار،ا ین است که تصور می کنند این آب، اثر معجزه آسایی در معالجه بیماری های آنا ندارد و قادر است هر نوع مرضی را درمان کند. از مناظر تماشایی، اما چندش آور بنارس، سوزاندن مرده در کنار ساحل آن است که در طول روز جریان دارد. منظره دیگر، به آب انداختن جنازه گاوهای مقدس است و این مراسم به این ترتیب صورت می گیرد که هندوها سم های گاو مقدس را به چوب محکم بامبو می بندند و آن را بر دوش می گذارند و به کنار رودخانه می روند سپس گاو را پس از انجام تشریفات مذهبی در رود گنگ می اندازند.

کتیبه های آشوکا : آشوکا امپراترو بزرگ هند از سال (269 تا 232) قبل از میلاد در شبه قاره ی هند سلطنت کرد. از او چند کتیبه بر روی صخره ها و ستون های عظیم باقی مانده است که در آنها از سرگذشت او و تعالیم او حکایت می شود. چرخ آشوکادهرماچکرا یا چرخ قانون و قدرت، سنگی تاریخی است که در نزدیکی بنارس کشف شد. صورت چهارشیر است که هر کدام رو به یکی از جهات اربعه جهان دارند و چرخی را نگاه می دارند. این چرخ، علامت پرچم ملی هند نیز هست.

آگرا (Agra)

اگرا یا آگره در 124 کیلومتری جنوب دهلی و در استان اوتارپرادش قرار دارد. جمعیت این شهر در سال 2001 حدود 410/321/1 نفر بوده است، و از نظر تاریخی، شهری مهم به شمار می رود شهر فعلی آگرا را در سال 1566، امپراتور مغول، اکبر، بنیان گذاشته است. این شهر زیبا علاوه بر تاج محل معروف، کاخی عظیم بنام لاله قلعه دارد که در کنار رود یامونا قرار گرفته است. شهر فاتح پورسکری که در 25 کیلومتری آگرا سا ت وزمانی پایتخت اکبرشاه، امپراطور هند بوده است، آثار تاریخی جالب توجه دیگری نیز دارد که از آن جمله می توان به جامع مسجد و درگاه شیخ سالم چیشتی و میربال منزل و پانج محل اشاره کرد. اعتمادالدوله و سکندرا دو مکان دیگر است که مسافران شهر آگرا باید حتماً انها را ببیند. اعتماد الدلوه آرامگاه پدر نور جهان است. در سکندرا قبر باشکوه اکبر شاه قرار دارد که به سبک معماری اسلامی و هندوئی ساخته شده است. آگرا و فاتح پور سکری فرهنگ با ارزشی دارند که از ادغام فرهنگ های هند و اسلامی ایجاد شده و در نوع خود بی نظیر است.

تاج محل یکی از نقاط بسیار مشهور و دیدنی این منطقه است. ساختمان سحر کننده تاج محل که آن را هشتمین عجایب جهان می نامند به دستور شاه جهان ساخته شده است. او این بنا را به یادبود ممتاز محل ـ همسر مورد علاقه اش که در سال 1361 هنگام زایمان درگذشت ـ ساخت. بسیاری از مردم معتقدند این بنا که با سنگ مرمر سفید ساخته شده و با کار گذاشتن سنگ های نیمه قیمتی تزیین شده است، زیباترین ساختمانی است که تا به حال ساخته شده، تاج محل معروفترین اثر باستانی هند است و سالیانه میلیون ها نفر از آن بازدید می کنند.

تاج محل در کنار رود یامونا (جمنا) در شهر آگرا قرار دارد که پایتخت تیموریان بوده و در نزدیکی دهلی واقع شده است. گروهی از معماران هندی، ایرانی و آسیای میانه کار طراحی آن را به عهده داشتند و بیش از بیست هزار کارگر در بنای ساختمان آن کار کردند. ساخت این بنا حدود 22 سال طول کشیده است. در هر طرف تاج محل، دو ساختمان قرینه ی سرخ رنگ از جنس ماسه سنگ قرار دارد که معمولا در عکس هایی که ازاین بنا می گیرند، قابل رویت نیست. یکی از آن ها مسجد است و دیگری، تصویر آینه ای آن که به صرف تکمیل زیبایی بنا پژواک صدا در مرکز آن تا دوازده ثانیه ادامه می یابد. آرامگاه شاه جهان و همسرش ممتاز محل در کنار هم در طاق قوسی زیر گنبد قرار گرفته است. تماشای تاج محل در هر لحظه از روز، لطف خاصی دارد؛ ولی بهترین موقع تمشاای ان در هنگام شب و در هنگامی است که ماه کامل در آسمان آگرا نمایان باشد.

ماتورا (Mathura)

ماتورا در شمال غربی آگر و در استان اوترپرادش قرار دارد و به قدری در نزد هندوان مقدس است که گفته اند: «اگر یک هندو تمام عمر را در بنارس به سر برد، آن قدر ثواب نمی برد که در طی اقامت یک روزه خود در ماتورا ثواب می برد!» این شهر، پر از پرندگان زیباست و وقتی جانداری در این شهر، مقدس شناخته شد، هیچیکس جرات ندارد آزاری به آن برساند. استخرهایی که در نزدیکی ایستگاه قطار راه آهن ماتورا وجود دارد، پر از اردک و حتی پلیکان، عنقا و سایر پرندگان است. یکی از پرندگانی که در این شهر بسیار دیده می شود، طاووس است. طاووس به قدری زیاد است که باعث شده این شهر «شهر طاووس» خوانده شود.

علاه بر پرندگان، ماتورا پر از میمون است و آنها بیشتر در معابد دیده می شوند. ماتورا علاوه بر معابد زیبا، بناهای قشنگ تارخی دارد که دارای حجاری های عالی است. از مسلمانان، مسجدی بنام جامع مسجد ـ که به سال 1261، ساخته شده ـ در این شهر وجود دارد. موزه ای نیز در شهر هست که آثار زیبای هنری بسیار دارد. ماتورا قرن ها مرکز آیین هندو بوده است و گفته می شود که محل تولد خدای هندوها ـ کریشنا ـ است. در سال 2001، جمعیت ماتورا 235/319 نفر گزارش شده است.

پتنا (Patna)

مرکز ایالت بیهار شهر پنتا است که درسابق پاتالی پوترا نام داشته است. این شهر در شمال شرقی هند قرار گرفته و در حدود 2300 سال قبل، پایتخت امپراطوری موریایی بوده و یکی از شهرهای بسیار قدیمی هند است. پتنا متشکل از سه بخش است: بخش کهنه ی شهر که در قرن شانزدهم توسط شیر شاه ساخته شده و بخش بانکی پور که از زمان تسلط انگلیسی ها بر هند به وجود آمده و بخش مدرن آن که از 50 سال پیش به این سو ایجاد شده، ولی از پاتالی پوترا که قدیمی ترین بخش این شهر بوده، اثری به جا نمانده است.

بودا قسمت اعظم عمر خود را در این شهر گذرانده و پتنا در زمان آشوکا از شهرهای بسیار معتبر و زیبای هند به شمار می رفته است. از دیدنی های پتنا موزه ی آن است، که حاوی آثار دوره ی موریایی است.

این موزه، دارای کتابخانه ای است که کتاب های خطی فارسی و عربی نیز دارد. از دیدنی های دیگر شهر پتنا، گل غر که در سال 1786 ساخته شده و هارمندیر یا معبد سیک ها و قلعه خانه یا قلعه شیرشاه است. پتنا پتارکی هم به نام «گاندی میدان» دارد. جمعیت این شهر درسال 2001 حدود 000/200/1 نفر گزارش شده است.

دارجلینگ (Darjeelling / Darjiling)

دارجلینگ در شمال شرقی هند و در ایالت بنگال غربی و در نزدیکی مرز نپال و سیکیم قرار دارد. این شهر در دامنه کوه های هیمالیا و در ارتفاع 2300 – 1800 متری از سطح دریا واقع شده است. دارجلینگ به معنی محل رعد و برق است. این شهر مناظر زیبا و دلربایی دارد. می توان از این شهر، سلسله کوه هیمالیا ـ از جمله قله کانچنجونکا ـ را با تمام جلال و شکوهی که دارد، تماشا کرد.

جاهای دیندی دارجلینگ عبارتند از: موزه ی تاریخ طبیعی، تپه ی تایگر دریاچه ی سنچال، معبد بودایی و باغ وحش هیمالیایی. محصولات برگ چهای این شهر، شهرت جهانی دارد. بیشتر مردم این منطقه به زبان نپالی صحبت می کند. دولت هند باری اداره ی این قسمت از کشور، اختیاراتی را به مدیران محلی واگذار کرده است. در سال 2001، جمعیت این شهر 530، 107 نفر گزارش شده است.

حیدرآباد (Hydar Abad)

حیدرآباد شامل دو شهرا ست: سکندرآباد و حیدرآباد. بین این دو شهر، دریاچه ی زیبایی است که تفریحگاه عموم مردم حیدرآباد در ایام تعطیلات است. این شهر مرکز ایالت آندراپرادش در جنوب شرقی هند است.

حیدرآباد شهر دلگشایی است و علاوه بر خیابان های مشجر و تمیز، پارک های زیبا و عمارت های جالب توجه و دیدنی دارد. از دیدنی های این شهر، موزه ی سالارجنگ، موزه ی هنرهای زیبا، موزه ی بهداشت (Health Museum) موزه حیدرآباد، چهارمنار، مسجد مشیرآباد، چارچمن و سیل ورجوبلی هال است. شهر حیدرآباد در سال 2005، حدود 000/115/6 نفر جمعیت داشته است. در جنوب شهر حیدرآباد، شهر کوچکی به نام تیروپاتی وجود دارد که به خاطر معبدش شهرت جهانی پیدا کرده است. این معبد، بالای تپه ای قرار گرفته و بازدید کنندگان به قصد دیدن ونکاتشوا (خدای هفت تپه) به آنجا می روند.

نکته ی جالب توجه درا ین معبد، این است که هندی ها اعتقا دارند، هر کس که به این معبد برود و خواسته و آرویش را از خدای ونکاتشوا بخواهد، حتما براورده خواهد شد. تیروپاتی در طول چهل سال اولین مرکز زیارتی جنوب هند شناخته شده و خیلی ها معتقدند که آرزوی آنها برآورده شده است؛ به همین دلیل کمتر مرد سیاسی یا تاجر موفقی را در شبه قاره هند می بینید که دست به اقدامی بزرگ بزند و قبلا به آندراپرادش و تیروپاتی نیامده باشد. امید بستن به تیروپاتی و نذر کردن برای آن، نه تنها در هند رایج است، بلکه شهرت آن از مرزها فراتر رفته و به سایر نقاط جهان نیز رسیده است. به طوریکه مثلا از آمریکا و استرالیا ماهانه حدود 25000 دلار نذورات به صندوق آن واریز می شود که تمامی آن خرج هزینه های نگهداری از معبد و کمک به مستمندان می شود.

اودایپور (Udaipur)

اودایپور یا "شهر طلوع آفتاب" به خاطره دریاچه و کاخ هایش مشهور است. در بین قصرهای معروف اودایپور، قصر مهارتانا و قصر جاگ نیواس (Jag niwas) ـ که تبدیل به هتل شده  ـ دیدنی و زیبا هستند.

قصر جاگ نیواس را که مهاراجه جاگات سیگ در سال 1847 ساخت، در قمست جنوبی دریاچه ی معبد جاگ قرار گرفته است. دیدنی های دیگر اودایپور، شامل معبد جاکدیش و مزه ی اودایپور است. این شهر در غرب هند در ایالت راجستان قرار گرفته است. در سال 2001، جمعیت آن 317/389 نفر گزارش شده است. قلعه ی چیتورگر یک قلعه ی بسیار تماشایی در منطقه چیتورگر در نزدیکی شهر اودیپور در ایالت راجستان قرار دارد، که زمانی متعلق به ارجپوت ها بود. در سال 1303 علاء الدین خلجی به قلعه ی مزبور حمله کرد و پادشاه هندو و طرفدارانش شجاعانه از این قلعه دفاع کردند و وقتی متوجه شدند تمام مردها در جنگ به قتل رسیده اند و به زودی قلعه به دست دشمن می افتد، دست جمعی، خود را در آتش افکندند و زنده زنده سوختند.

قلعه ی چیتورگر روی تپه ی مرتفعی قرار گرفته و دور تا دور آن دیواربلندی است. در داخل قلعه علاوه بر کاخ های متعدد، معابدی هم وجود دارد که تماشایی است. قلعه ی چیتورگر هفت دروازه دارد و از بناهای معروف آن، کاخ رانی پادمینی است.

اجمر (Ajmer)

اجمر در حدود 120 کیلومتری جنوب غربی جایپور قرار دراد و از حیث مناظر طبیعی و آثار تاریخی و مذهبی، غنی است. اجمر از نام اجایامرو، «تپه مغلوب نشدنی» مشتق شده و بناهایش به سبک هندویی و سبک اسلامی است. از دیدنی های اجمر، درگاه خواجه صاحب و «قلعه ی اکبر» و «اناساگر» است. در سال 2001، جمعیت این شهر، 000/490 نفر گزارش شده است.

احمدآباد (Ahmad Abad)

این شهر را که منچستر هند خوانده می شود، 500 سال پیش احمدشاه ساخته است. احمدآباد بناهای قدیمی زیبایی دارد که از آنها می توان به مسجد جامع، منار جنبان و مسجد رانی و دوپ ماتی اشاره کرد. از مکان های دیدنی این شهر، دریاچه ای است به نام دریاچه کانکاریا که پارک و باغ وحش هم دارد. این شهر در ایالت گجرت قرار دارد. احمدآباد در غرب هند و در سال 2005، 000/120/5 نفر جمعیت داشته است.

اورنگ آباد (Aurang Abad)

اورنگ آباد که در فاصله حدود 400 کیلومتری شمال شرقی بمبئی قرار دارد، در زمان اورنگ زیب، آباد شد و به ارونگ آباد شهرت پیدا کرد. در نزدیکی این شهر، دو منطقه ی بسیار دیدنی وجود دارد که صخره های تراشیده شده و غارهای با انواع نقاشی های فوق العاده دیدنی دارد به نام های آجانتا و الورا. نکته قابل توجه معابد ساخته شده در کوره های این منطقه، این است هنرمندانی که معابد را ساخته اند قسمت های کناری این کوه ها را تراشیده اند و این به معابد ـ که به زیباترین شکل خلق شده اندـ جلوه به خصوصی مید هد. غارهای الورا که تعدادشان 34 غار است، قدمتی در حدود 10 قرن دارند و دارای مجسمه هایی استثنایی هستند که بسیار استادانه تراشیده شده اند و غالبا از مذاهب هندو، بودیسم و جین حکایت می کند.

در این محل، معبدها و سقف ها و ستون ها با تیشه های صنعتگران هنرمند و چیره دست از صخره ها بیرون آمده اند. مجموعه ای از زیباترین نقاشی های هند قدیم بر روی دیوارهای این غارها نمایان است که همه از قرون ششم و هفتم میلادی باقی مانده اند. در غار شماره ی یک، تصویری از سفارت ایران هست که نشان دهنده حضور نماینده های دربار خسرو پروز ـ پادشاه ساسانی در اوایل قرن هفتم ـ در هند است. طبری ـ تاریخ نویس ایرانی ـ نیز در کتاب تاریخ خود به این سفارت اشاره کرده است.

الله آباد (Allah Abad)

الله آباد یکی از شهرهای ایالت اوتارپرادش در شمال هند و محل تلاقی دو رود گنگ و یامونا است. در کتاب های مقدس هند، (یعنی پوراناها و رامایانا) به نام پرایاگا خوانده شده است.

پرایاگا قدیمی ترین و مقدس ترین شهر هند است. این شهر قدیمی و تاریخی در زمان هارشای بزرگ، یک مرکز مهم فرهنگی هند بود. اکبرشاه در کنار ساحل رود یامونا قلعه ای ساخت و نام الله آباد از آن زمان به وجود آد. الله آباد از مراکز مذهبی و فهرنگی مهم هند است و از مکان های دیدنی آن موزه ای است که حاوی آثار گوناگون هندویی ـ اسلامی است. الله آباد از شهرهای پر درخت، ولی گرم هند است.

همچنین این شهر، مرکز تجارت محصولات کشاورزی نیز هست. خاکستر گاندی در سال 1948 در این شهر به رود گنگ سپرده شد. شهر الله آباد در سال 2001 حدود 235/042/1 نفر جمعیت داشته است.

بنگلور (Bangalore)

این شهر در جنوب هند اقع شده و مرکز ایالت کارناتاکا است. بنگلور با داشتن 000/462/6 نفر جمعیت در سال 2005، پنجمین شهر پرجمعیت هند است. بنگلور که «شهر لوبیای جوشیده» معنی مید هد، یکی از شهرهای بزرگ و مدرن هند است و به داشتن پارک های متعدد، بولوارهای زیبا و بناهای با شکوه شهرت دارد. در این شهر، کارخانجات و شکرت های مختلفی در زمین ههای گوناگون فعالیت می کنند، از جمله ی آنها می توان به کارخانه های عطرسازی، صنایع هواییف الکتریکیف الکترونیکی و به خصوص رایانه ای اشاره کرد. همچنین مغازه های وسایل نقره کاری و ساری فروشی نیز در این شهر، بسیار است.

از دیدنی های این شهر، لال باغ (که پارک زیبا و بزرگی در وسط شهر)، کبن پارک، رامان انستیتوت و تالار دربار تیپو است. آنچه به این شهر، امتیاز به خصوص داده، آب و هوای آن است که در طول سال، بهاری و معتدل است. مردم شهرهای بنگلور و میسور، اکثرا به زبانی صحبت می کنند که هندی نیست، بلکه یک لهجه ی هندی بنام لهجه ی کنادا است.

میسور (Mysore)

میسور از شهرهای ایالت کرناتاکا است که مرکز آن بنلگور است. میسور از زیباترین شهرهای جنبو هند است. از دیدنی های این شهر، قصر مهاراجه ی میسور، باغ وحش، کوه چاپاسوندی و معابد آن است.

در نزدیکی میسور، سد جالبی ساخته شده که مشهور به سد کرشناراجاساگار است. به فاصله ی کمی از شهر میسور، شهر کوچک سری رانگاپتنا وجد دارد که در زمان تیپوسلطان، پایتخت ایالت میسور بود. موزه ی کوچکی نیز در کاخ تیپو سلطان وجود دارد. سری رانگاپتنا یک شهر تاریخی است؛ زیرا در اینجا بود که پادشاه مسلمان میسورف دلاورانه با انگلیسی ها جنگید و فقط به خاطر مجهز بودن قشون دشمن به اسلحه های جدید شکست خورد. عید دسه را که به یاد رهایی سینا از جنگ راوان در سرتاسر هند برگزار می شود، در میسور از همه جا باشکوهتر برگزار می گردد. این مراسم ده روز طول می کشد و در طی این ده روز، کاخ مهاراجه با هزاران چراغ روشن می شود و درآخرین روز، مهاراجه طی تشریفاتی سوار بر فیل در شهر گردش می کند.

معبد چن ناک ساوا در شهربلور در نزدیکی میسور قرار دارد و از زیباترین بناهای جهان محسوب می شود. در سال 2001% جمعیت میسور 490/038/1 نفر گزارش شده است.

ایالت پنجاب (Punjab)

این ایالت در شمال غربی هند واقع شده است. در سال 2001، جمعیت ایالت پنجاب 000/289/24 نفر گزارش شده است. پنجاب، بزرگترین مرکز تولید گندم در کشور و در عین حال، یکی از مراکز اصلی ورود به شکور هند است. این ایالت همچنین شهرت زیادی در تولید وسایل ورزشی و صنایع دستی دارد. یکی از بزرگترین و مهمترین معابد مذهب سیک های این کشور معبد طلایی (Golden Temple) است، که در آمریستار قرار دارد. این معبد با آب طلا پوشیده شده است. مرکز این ایالت، چاندیگرا است و زبان آنها پنجابی است.

بیشتر جمعیت این ایالت سیک ها هستند. بزرگترین شهر این ایالت آمریتسار است که در نزدیکی شهر لاهور پاکستان واقع است. نام این ایالت به دلیل پنج رودی است که از هیمالیا سرچشمه گرفته و از آن می گذرند.

آمریتسار (Amritsar)

آمریتسار که مشتق از (Amrita) یعنی آب حیات است. جمعیت این شهر در سال 2001 حدود 327/011/1 نفر گزارش شده است. این شهر در ایالت پنجاب قرار دارد و در سال 1579 توسط گورورام راس (چهارمین امام سیکی ها) ایجاد شده است. این شهراگر چه چند کارخانه ی پارچه بافی مهم دارد، ولیا همیتش بیشتر به خاطر معبد طلائی سیک هاست. معبد آمرتیس، وسط یک استخر قراردارد و دارای گنبد طلایی است و یکی از تمیزترین معابد هند است. ورود به این معبد تشریفاتی دارد. از جمله اینکه زائران باید قبل ازورود، نه تنها کفش و جورابشان را در اورند؛ بلکه باید پایشان را هم بشویند؛ سرشان را هم بپوشانند و از مصرف سیگار و یا هر نوع مواد مخدر در داخل معبد خودداری کنند. از دیدنی های دیگر این شهر، معبد دورگیانا، برج بابا اتل ری، رام باغ و جالیان والاباغ است.

ایالت جامو و کشمیر (Jammu and Kashmir)

این ایالت زیبا و دیدنی شمالی ترین نقطه ی کشور هند است ک همخلوطی از فرهنگ و مردم پیرو سه مذهب مختلف است. جامو مرکز قدرت و حکمراین پادشاهان ایندودوگرا بوده است و به همین دلیل دارای معابد فراوان و بسیار پرطرفدار بین هندوان است. شهر مرکزی کشمیر، سرینگر دارای دریاچه های زیادی است که محل بسیار مناسبی برای گذراندن تعطیلات و ورزش های آبی است.

نشاط باغ که باغ تاریخی بسیار زیبا و با صفایی است، در کنار دریاچه ی تال کشمیر و توسط جهانگیر، پادشاه گورکانی مغول بنا شده است. این باغ یکی از آثار تاریخی هند و تفرجگاهی معروف در جهان است و شعرای فارسی زبان مانند: گلیم، سلیم، قدسی و دیگران در وصف آن منظوماتی لطیف سروده اند. از دیگر نقاط دیدنی این ایالت می توان به باغ شالیمار اشاره کرد. شالی به معنی برنج و مار یا مارغ یا مرغ به معنای چمن و کشتزار است، چون این باغ در وسط کشتزارهای برنج در کنار دریاچه تال قرار گرفته به این اسم معروف شده است. این باغ که از دو طبقه (فرح بخش و فیض بخش) تشکیل شده، از زیباترین باغ های کشمیرا ست. در این ایالت، مسلمانان زیادی زندگی می کنند. هند و پاکستان اختلافاتی بر سر تسلط بر بخش هایی از این ایالت دارند.

سرینگر (Srinagar)  

سرینگر که معنی تحت الفظی آن شهر آفتاب است، در دره ی زیبای کشمیر، بخش تحت کنترل هند قرار گرفته و پارک ها و هتل های زیبایی دارد. رود جهلم از وسط شهر سرینگر می گذرد. از پارک های مهم سرینگر، پارک نهرو، نسیم باغ، نشاط باغ، شالیمار باغ، چشمه شاهی، لال موتدی، لک ویو پارک، هاروان و چرچ پارک است. در اطراف سرینگر دریاچه های زیبایی وجود دارد که بسیار دیدنی است. سرینگر یکی از مراکز تولید فرش، ابریشم و پشم است. در اطراف شهرف بناها و ویرانه های باستانی بسیار وجود دارد. در سال 2001، جمعیت آن 000/971 نفر گزارش شده است.

ایالت کرالا (Kerala)

کرالا را باید سرمزین اوهام و عجایب دانست، انگار شهر ونیز را در میان جنگل ها ساخته باشند. این ناحیه سرزمین آبگیرهاست. فقط با قایق می توان در آن تردد کرد و گرم و مه گرفته است. در کرالا همه چیز طبیعی است و کمترین اثری از تکنولوژی پیشرفته نیست.

این ایالت در متهی الیه جنوب غربی هند قرار دارد.

کرالا خوشمزه ترین غذاهای کشور هند را دارد اما می توان مجموعه بزرگی از انواع غذاهای خارجی مانند غذاهای چینی، پرتغالی، عربی و آلمانی را نیز در آنجا یافت.

این ایالت سواحل بسیار پهناور و مزارع وسیع درختان نارگیل و تعداد فراوانی رودخان ههای بزرگ و کوچک و نیز خلیج های زیبا دارد. سرزمین مرتفع کرالا که عده ی زیادی از آن بازدید می کنند، جنگل هایی با درختان قدیمی و قطور و درختان کائوچو دارد. در کرالا بیشترین انواع ادویه جات کشور تهیه می شود، و بیشتر کشتزارها به کاشت ادویه اختصاص پیدا کرده است. از بین این ادویه ها می توان به انواع فلفل، هل و جوزهندی اشاره کرد. تیروو انانتاپورام شهر مرکزی ایالت کرالا است.

در این شهر موزه ی بسیار دیدنی و منحصر به فردی قرار دارد که در پارک تفریحی شهر بنا شده است. این شهر در فاصله 16 کیلومتری سواحل کووالام ـ که یکی از پرطرفدارترین سواحل هند است ـ واقع شده . قصر سری پادمانابهاپورام یکی دیگر از دیدنی ترین نقاط این شهر است. شهر کوچین بزرگترین شهرا ین ایالت با جمعیت 000/355/1 نفر (درسال 2001) است که یک لنگرگاه طبیعی دارد و برای قرن های بسیاری مرکز تجارت دریای کرالا بوده است.

در سراسر این لنگرگاه می توان سیستم ماهیگیری با تور را به سبک چینی مشاهده کرد که نشان دهنده ی اثرفرهنگ چینی بر این منطقه است. کرالا دارای فرهنگ، سنت ها و ادبیات مختلفی است که مانند مسلمانان، هندوان، مسیحیان و دیگر ادیان این کشور، همگی از قرن ها قبل در کنار یکدیگر زندگی می کردند. انواع رقص های سنتی کرالا ـ که اغلب از معباد و مذاهب مختلف سرچشمه گرفته اند ـ به صورت گسترده در سراسر این ایالت مشاهده می شود. در شهر کوچین در خیابان اغلی مراکز خرید و تفریحی قرار دارد و تقریبا همه روزه می توان شاهد برگزاری رقص کاتالی در آن بود که یکی از دیدنی تری انواع رقص های سنتی است. تیپام که زمانی یکی از مهمترین مراسم سنتی این ایالت برگزار می شود.

کالاپیایتو، نوع دیگری از این رقص های سنتی و دیدنی و هنر دفاع از خود است. کالایپایتو و روزانه در شهر کوچین، تیرووانتانتاپورام و مراکز تجمع مردم برگزار می شود.

لاکشادویپ (Lakshadweep)

در جنوب غربی هند 27 جزیره ی بسیار زیبا با سواحلی مرجانی وجود دارد که لاکشادویپ خوانده می شوند. این مجمعه جزیار از زیباترین مناطق طبیعی و نیز از بهترین اماکن توریستی کشور هستند. وجود سواحل مرجانی فوق العاده زیبا، عمق کم دریا تا فاصله زیادی از خشکی و در نتیجه ایده آل بودن آن برای انواع ورزش های آبی، از دلایل اصلی هجوم توریست ها به این جزار است. پنج جزیره از این جزایر برای بازدید توریست ها آزاد است و این جزایر، امکانات ساده ای مانند ویلاهای کنار دریا دارند.

مرکز لاکشادویپ، کاواراتی و بزرگترین جزیره ی آن مینیکوی است نام قبلی لاکشادویپ جزیار آمیندویری بوده است.

گووا (Goa)

وسیع ترین ساحل و مرکز تفریحی کشور هند است. گووا حدود 400 کیلومتری جنوب بمبئی است و می شود با هواپیما از بمبئی به گووا رفت.

گووا سواحلی طولانی، فوق العاده زیبا با آفتابی درخشان است. از سواحل این منطقه می توان به واگاتور، آنجونا، باگا، کالانگوت و کاندولیم اشاره کرد که همگی درختان نارگیل بسیار زیبایی در سراسر طول ساحل خود دارند. دو ساحل مشهور دیگر این منطقه میرامار و کولوا است. در تمام سواحل این منطقه انواع تفریحات آبی مانند غواصی، قایق سواری، شنا، ماهیگیری و ... ارائه می شود. ایالت گووا در سال 2001 حدود ¼ میلیون نفر جمعیت داشته است.

موزه ها

در کشور هند موزه های کوچک و بزرگ فراوانی وجود دارد که بعضی از آنها مخصوص آثار باستان شناسی و بعضی دیگر مخصوص نقاشی و صنایع مختلف است در جنب بعضی مناطق باستانی، مثلا معابد تاریخی، موزه های محلی تشکیل شده که مجمومعه ای از آثار عتیقه ی اکتشافی در همان محل را دارد.

موزه ی ملی دهلی، یکی از موزه های دیدنی هند است. مجموعه ی نفیسی که در این موزه قابل توجه است، کلکسیون سکه های طلا و نقره ی دوره ی ساسانی ایران است. در دهلی چند موزه دیگر نیز وجود دارد که عبارتند از: موزه آثار باستانی آسیای مرکزیف موزه قلعه سرخ و موزه هنر ملی.

در بمبئی موزه مهمی به نام پرنس والز در محل قلعه بمبئی واقع است. گالری های نقاشی آن شامل آثار قدیم و معاصر هند است؛ همچنین آثار هنر اروپایی و چینی و ژاپنی در این موزه دیده می شوند. موزه دیگری به نام موزهی ویکتوریا در شهر بمبئی وجود دارد که شامل آثار تاریخ طبیعی و زمین شناسی و اشیاء کشاورزی است.

در شهر کلکلته موزه ی بزرگی موسم به موزه ی هند وجود دارد. چون این شهر در قرن نوزدهم، مرکزیت داشته، این موزیه ی از بزرگترین و غنی ترین موزه های هند است.

این موزه در سال 1878 در عمارت سیار باشکوهی در خیابا نچورنگی تاسیس شد و مشتمل بر شش شعبه ی باستان شناسی، نقاشی، نژاد شناسی، صنایع، زمین شناسی و حیوان شناسی است. موزه ی دیگری در همان خیابان در عمارت تاریخی ویکتوریا میموریل تاسیس شده است. این موزه شامل مجموعه های نفیسی از مجسمه ها و پرده های نقاشی و سیاه قلم ها و اسناد تاریخی و اشیاء هنری مربوط هب دوره حکومت انگلیس در هند است. نسخ فارسی خطی نیز درا ین موزه یافت می شود.

موزه ی سرنات در شمال بنارس، موزه ی حیدرآباد، موزه ی الله آباد، موزه ی تاریخ طبیعی دارجیلینگ، موزه هنرملی مدرس، موزه بهارات کالابهاوان بنارس از دیگر موزه های مهم هند هستند.

کتابخانه ها

بیش از 38 کتابخانه خصوصی و عمومی مخصوص شیعیان در هند وجود دارد که بیش از 170 هزار جلد کتاب در آنها نگهداری می شود. از این تعداد، حدود 2000 جلد آن، کتاب های کمیاب و نفیس هستند. یکی ازا ین کتابخانه ها متعلق به شخصی به نام سعید ناصر حسین است.

وی نوه ی میر حامد حسین صاحب کتاب 24 جلدی عبقات الانوار سات. هشت جلد این اثر، چاپ شده و حضرت امام نیز بر آن حاشیه ای نوشته اند، عبقات الانوار، یکی از چهار کتابی است که موجب رونق تشیع در هند بوده است.

خزانه الکبری یکی از کتابخانه های معروف هند است. مورخین هندی شماره ی کتاب های این کتابخانه را افزون از 524 هزار جلد ثبت کرده اند. در عصر حاضر در بعضی شهرها بزرگ هند، کتابخانه های مخصوص کتاب های شرقی اسلامی دائر است که در آنها نسخه های نادری یافت می شود. کتابخانه ی شرقی عمومی در بانکی پور ـ پانتا، کتابخانه رامپور، کتابخانه های آصفیه و سالارجنگ و سعیدیه در حیدرآباد دکن و کتابخانه ی انجمن اسیائی بنگال در کلکته از جمله کتابخانه های مذکور هستند. همچنین ایران نیز کتابخانه ای در هند احداث کرده است.

علاوه بر اینها در اغلب دانشگاه های بزرگ هند، مانند دانشگاه دهلی، عثمانیه ی حیدرآباد، بمبئی و مدرس، کتابخانه های بزرگی وجود دارد. علاوه بر کتابخانه های فوق همانند سایر کشورها در سراسر هند کتابخانه های عمومی و تخصصی فراوان وجود دارد.

کلیه حقوق این سایت متعلق به Avesta Parvaz می باشد.©